Roemenië reisverslag november 2017.

Omdat het in onze planning lag om in 2017 nog een keer naar Roemenië te gaan, en de weersverwachtingen op langere termijn in november niet ongunstig leken, hebben Jan en ik besloten om woensdagmorgen 8 november te vertrekken.
Hoewel we in het verleden tijdens de grote hulptransporten met goederen, wel eens met een man of zes deze reis ondernamen waren we nu maar met z’n tweeën.
Meestal maakte Henk Gelling uit Onstwedde ook deel uit van ons reisgezelschap, maar omdat Henk problemen kreeg met zijn gezondheid moest hij helaas thuisblijven.
’s Morgens om vier uur vertrokken we met aanvankelijk goed weer, maar na verloop van tijd werd het toch wat miezerig.
Om kwart voor acht nabij Bad Camberg hebben we op een parkeerplaats even achter de auto een pauze genomen, onder het genot van de koffie en de broodjes die onze liefhebbende dames aan ons hadden meegegeven.
Nadat we vanaf Stadskanaal om half elf ruimzeshonderd kilometer achter ons hadden gelaten, werd het tijd om even te tanken bij de Beierse plaats Geiselwind. Ook hier hebben we ons de meegebrachte koffie en broodjes goed laten smaken.
Rond een uur of één hebben we een kleine pauze genomen in de Rasttette Donauthal bij Passau.
Passau wordt ook wel de Dreiflüssestadt genoemd omdat hier de drie rivieren de Donau, de Inn, en de Ilz samenkomen.
Om kwart voor vijf kwamen we aan in Nickelsdorf aan de Oostenrijks-Hongaarse grens waar we hebben getankt en een vignet hebben gekocht om op de Hongaarse wegen te mogen rijden.
Met zijn vijfentwintig euro vonden we dit een duur vignet vergeleken met een Oostenrijks vignet die maar tien euro kostte.
Een kwartier later arriveerden we bij het hotel nabij de Hongaarse plaats Heygyshalom, waar we onze overnachting hadden gepland.
Hier hebben we eerst een aperitiefje genomen alvorens te gaan eten.
Het bedienend personeel hebben we een pen met inscriptie aangeboden welke verpakt zat in een langwerpig kokertje. Een van de obers dacht dat het een sigarenkokertje was en dat wij hem verzocht hadden om het weg te gooien. Even later kwam hij grinnikend terug en vertelde dat hij bijna de koker met inhoud had weggegooid.
Na de maaltijd hebben we nog even een korte wandeling gemaakt, en om half negen was het voor ons tijd om onze kamer op te zoeken om vervolgens een douche te nemen en te gaan slapen, zodat we donderdagmorgen om zes uur weer uitgerust aan een nieuwe dag konden beginnen.

Na het ontbijt lieten we om kwart over zeven het hotel weer achter ons, om omstreeks het middaguur de Roemeense grens te bereiken.
We hebben dit keer gekozen voor een afwijkende route omdat we het vermoeden hadden dat de laatst gekozen route wel eens een snellere zou kunnen zijn, dan die waarvan we in het verleden gebruik van maakten.
Aan de Hongaarse kant werden we gecontroleerd door een stel ongeïnteresseerde en chagrijnig uitziende douaneambtenaren. Ze hadden het alleen maar druk met hun eigen onderlinge conversatie. Ze namen onze paspoorten aan en gaven ze zonder ons gezien te hebben weer terug. Nou ja.. doe dan niks wat dit heeft natuurlijk helemaal geen zin.
Aan de Roemeense zijde van de grens werden we daarentegen voor de aanschaf van een wegenvignet geholpen door een vriendelijke dame, die blijk gaf van een eerlijke belangstelling van wat wij in Roemenië kwamen doen en waar de reis naar toeging. Nadat we drie euro voor het vignet hadden betaald (in Hongarije vijfentwintig euro) wenste ze ons een goede reis en een succesvolle missie. Kijk zo kan het ook. Voor haar en haar collega’s hadden we toevallig ook nog een pen liggen.
Zonder verder oponthoud arriveerden we rond vier uur Nederlandse tijd in Medias bij ons gastgezin, waar om de Roemeense tijd te respecteren, de tijd een uur vooruit gezet mocht worden.
Na nog even gezellig en onderhoudend met elkaar te hebben gepraat hebben we om half tien Roemeense tijd onze slaapplaats opgezocht en zijn daar onmiddellijk in slaap gevallen tot de wekker ons wekte op vrijdagmorgen om half acht Roemeense tijd.

Nadat we hadden ontbeten zijn we naar de Hongaars Gereformeerde Kerk gegaan, om daar spullen te lossen.
We komen hier al jaren, en van het huidige predikantenechtpaar, Zoltàn en zijn vrouw Eli, kan gerust vermeld worden, dat er inmiddels een vriendschapsband tussen ons is ontstaan.
Natuurlijk werden we uitgenodigd om ook het diner bij hun te gebruiken waar we graag gebruik van maakten omdat we in de loop der jaren de kookkunsten van Eli in hoge mate hebben leren waarderen.
Daarna zijn we naar het ziekenhuis gegaan waar we om drie uur een afspraak hadden. We hebben bij dit ziekenhuis ook vrienden gemaakt, en onze contacten lopen dan ook altijd via deze personen.
Een van de verpleegkundigen kennen we zelfs nog van de tijd dat haar moeder (haar moeder was mijn correspondentievriendin) hier als verpleegster fungeerde, en ze zelf nog maar een schoolgaand meisje was. Dit alles schept toch een bepaalde vertrouwensband.
We hebben hier spullen gelost die we van ons eigen Refaja ziekenhuis hadden meegekregen.
Op onze vraag of we verder nog iets voor hen konden betekenen lieten ze ons weten dat er op hun afdeling grote behoefte bestond aan eenvoudige betrouwbare meetapparatuur zoals temperatuur en tensiemeters. De oude apparatuur was niet meer betrouwbaar en lag meer dan de helft van de tijd bij de technische dienst om gerepareerd te worden, en werd nadien nog niet betrouwbaar bevonden. Voor ons was het onvoorstelbaar dat dit ziekenhuis of deze afdeling hier niet zelf in kon voorzien. We zijn direct met de meiden naar de apotheek van het ziekenhuis gegaan waar de benodigde apparatuur aangeschaft kon worden.
 De laatste keer dat wij hier waren hebben we om dezelfde reden in een computer met twee beeldschermen mogen voorzien.
Natuurlijk geeft het een stuk voldoening dat wij hier kunnen en mogen helpen, en het geeft ondanks de verbeteringen die wij waarnemen, ook aan dat er nog veel moet veranderen in dit land.
De avond hebben we doorgebracht bij onze gastheer mr. Varô.
Het wordt in huize Varô er allemaal niet beter op. De centrale verwarming is om bezuinigingsreden uit en hij probeert met kleine gaspitjes het huis nog een klein beetje warm te krijgen. Voor ons was dit reden, en om de taalbarrière die er tussen ons bestaat, om op een acceptabele maar niet te laat tijdstip onze slaapplaats op te zoeken.

Zaterdagmorgen stond een bezoek aan Tirnaveni gepland waar de Stadskanaalster Henk Zijl zich inzet voor de meest arme en kansarme Roma-kinderen.
Zoals u uit onze vorige reisverslagen hebt kunnen opmaken, komen wij al jaren bij Henk over de vloer om hem zoveel als in ons vermogen ligt te sponsoren.
Meestal is het druk in “zijn schooltje” maar omdat we nu op een zaterdag hadden afgesproken waren we nu echt op visite. We hebben uitvoerig uitleg gekregen hoe een groep uit Mussel het voor elkaar heeft gekregen om in no time een enorme uitbreiding van zijn huisvesting te realiseren.
De uitbreiding bestaat uit een aantal aan elkaar gemonteerde units die in deze staat kan fungeren als multifunctionele ruimte. Het kan gebruikt worden als kantine maar ook als ontmoetingsruimte voor buurtbewoners en voor de ouders van de kinderen die daar naar school gaan.
Kortom niets dan lof voor de initiatiefnemers uit  “De Mussel” en degene die dit fysiek allemaal hebben gerealiseerd.
De avond hebben we met al onze vrienden en bekenden doorgebracht bij de plaatselijke pizzeria.
Onze vrienden en kennissen willen ons allemaal graag een avond bij hun thuis uitnodigen, maar omdat we maar zeer kort in Medias zouden verblijven, konden we aan deze verzoeken niet voldoen.
Daarom hebben wij er voor gekozen om zelf maar voor gastheer te gaan spelen, zodat wij elkaar op deze manier toch nog konden ontmoeten, en de mogelijkheid hadden om wat bij te praten.


De volgende morgen werden we in de consistorie verwacht om vandaar als in een processie naar de kerk te gaan. Na de dienst werden we uitgenodigd bij Zoltàn thuis en daar vertelde hij dat hij zijn op papier gestelde preek was vergeten en dus tijdens de dienst had moeten improviseren.
“ Of wij hier iets van hadden gemerkt” wilde hij weten.
Nee, natuurlijk niet, wij hadden van de hele preek niets begrepen, maar voelden ons in goed gezelschap, en hebben evenals de anderen, ook de zegen meegekregen.
Verder waren daar nog aanwezig de vrienden van Zoltàn en Eli. Hij is advocaat in ruste en zijn vrouw is nog steeds huisarts. Ook waren er nog aanwezig een emeritus predikant en zijn vrouw. Hij was geboren en getogen in Medias en is na zijn werkzame leven weer met zijn vrouw teruggekeerd naar Medias.
Tijdens het gesprek werd het voorstel aangedragen om te zoeken naar mogelijkheden om als Christenen van Stadskanaal- Onstwedde enerzijds en Medias anderzijds een soort kennismakingbezoek te organiseren waarbij het dan de bedoeling is om als gasten ondergebracht te worden in een gastgezin.
’s Avonds zouden we elkaar dan weer kunnen ontmoeten om op een genoeglijke en aangename manier weer samen te zijn. De uitnodigingen hiervoor wil Zoltàn graag voorbereiden.
 
Toen de gasten waren vertrokken kwam het gesprek over de financiën. Zoltàn legt dan altijd verantwoording af van wat er met het geld in het afgelopen jaar is gebeurd.
Nu gaf hij echter ook alvast een voorschot op het komende jaar. De auto waar hij in rijdt is niet zijn eigen auto, maar is van de kerk. Het oude vehikel met benzinemotor heeft al ruim 390.000 kilometer op de teller staan en heeft zijn tijd er dan ook ruimschoots op zitten. Geld voor een andere auto is er niet. Toch moet hij, omdat de kerkelijke gemeente ontzettend groot in omtrek is, veel kilometers rijden om zijn werk als zielenhoeder goed te kunnen uitvoeren. Een alternatief is er niet.
Daarom vroeg hij of een gedeelte van het geld wat wij meebrachten aangewend mocht worden voor de aanschaf van een andere auto. Eigenlijk zijn wij hier geen voorstander van, omdat er dan een redelijke kans bestaat dat er voor dat geld, weliswaar een jongere maar niet een echt betrouwbare auto wordt aangeschaft.
Daarom lijkt het mij beter om hiervoor een gerichte actie te bedenken om in zo kort mogelijke tijd zoveel mogelijk geld bijeen te brengen voor een andere auto. Sponsoren voor dit doel mogen zich melden, en ideeën waarbij in korte tijd veel geld bijeengebracht kan worden zijn zeer welkom.
Wij zijn maar met z’n tweeën, en hulp in welke vorm dan ook, zullen wij in dit geval in hoge mate waarderen. In de Kandelaarkerk mochten we als Stichting Stadskanaal-Roemenië ook meedoen aan een door hun georganiseerde winterfair ten bate van Roemenië. Dit heeft samen met een ook door ons georganiseerde spekdikken-aktie ongeveer vierhonderd euro opgeleverd. Bij lange na niet genoeg voor een auto, maar het begin is er. Mochten er mensen zijn die ons in deze willen sponsoren, u bent van harte welkom. Onze gegevens zijn:
Stichting Stadskanaal-Roemenië, rekeningnummer NL45 SNSB 0914 8813 29 o.v.v. auto
Na de zakelijke gesprekken werd het eten opgediend, waar we maar een klein beetje van hebben genomen omdat we later op de avond aan de BBQ werden verwacht bij mr. Varô en zijn familie.
Carmen en haar gezin kwam ook nog even afscheid van ons nemen. Carmen kennen we al vanaf haar kindertijd. Ze is het kind van gescheiden ouders, en haar moeder (Maria) moest de kost verdienen als schoonmaakster voor haar en haar broertje.
Het was een zware tijd voor Maria en haar kinderen, zeker toen Carmen de leeftijd kreeg dat ze ging studeren. Het was financieel niet meer te doen en ze ging om deze reden niet meer naar school. Daarom hebben Geertje en ik besloten dit meisje financieel te adopteren zodat ze haar studie en huisvesting in een andere stad weer kon hervatten.
Later ging ook haar broertje naar het voortgezet onderwijs, en verdeelde Maria het geld wat voor de studie voor Carmen was bedoeld, tussen haar beide kinderen.
Dit kon natuurlijk niet goed gaan en daarom heeft Henk Gelling uit Onstwedde de verantwoording voor het broertje op zich genomen. Met trots en dankbaarheid mogen we nu constateren dat beide kinderen dank zij hun wil om te studeren, goed terecht zijn gekomen.
Carmen heeft een heel goede baan op juridische zaken bij het nationale gasbedrijf Romgaz in Medias en Iancu ( de broer van Carmen) heeft werk gevonden in de beveiliging.
Kortom, redenen tot dankbaarheid.
Om 21.00 uur werd het tijd om onze slaapplek weer op te zoeken, want maandag wilden we op tijd vertrekken om een flink stuk van onze terugreis te kunnen realiseren.

Het ontbijt bestond de volgende morgen om 06.30 uur uit de restanten van de BBQ. Omdat ik niet hoefde te rijden, werd mij op dit prille morgenuur zelfs een palinka voorgezet, met het vriendelijke doch dringende verzoek, te proosten met de heer des huizes op een behouden terugkeer in Nederland. Nadat ik ook dit weer had overleefd konden we na een hartelijk afscheid om 07.30 uur plaatselijke tijd vertrekken richting Hongarije.
Om 11.00 uur maakten we langs de weg even een sanitaire stop met een kopje koffie, plus de overgebleven broodjes van de vorige week, die we van onze liefhebbende vrouwen uit Nederland hadden meegekregen.
De grensovergang bij Arad bereikten we om 12.10 uur plaatselijke tijd waar de klok weer werd teruggezet naar de West Europese tijd 11.10 uur.
Omstreeks 15.15 uur kwamen we aan in Heygyshalom om te tanken. Normaliter is dit ook ons overnachtingsadres, maar vanwege het vroege tijdstip waarop we hier arriveerden, besloten we om Oostenrijk in te rijden om in de omgeving van Passau een hotel te gaan zoeken. Om in de omgeving van Passau een hotel te vinden was een crime. Op een gegeven moment kwamen we buiten Passau aan in een dorpje, waar ook alle hotels bezet waren, bij een heel gezellig hotel met bar/restaurant.
De overigens zeer vriendelijke en behulpzame mensen lieten weten ook geen logies meer te hebben. Een vrouwelijke gast hoorde ons gesprek aan en bemoeide zich met ons probleem. Ze vertelde dat ze zelf werkte in Windorf, een paar plaatsen verderop in een hotel/visrestaurant aan de Donau. Na een telefoontje naar haar werkgever gaf ze te kennen dat wij welkom waren. Na een rit buiten de hoofdwegen door een schitterende omgeving kwamen we uiteindelijk om 19.30 uur aan bij het bedoelde onderkomen. Het was een schitterende locatie, helemaal buiten de bebouwde kom en direct gelegen aan de Donau.
Nadat we ons tegoed hadden gedaan aan een aperitiefje, een dinertje en nog een afzakkertje hebben we rond halftien onze kamer opgezocht om dinsdagmorgen om 06.00 uur weer op te staan, teneinde aan de laatste etappe te kunnen beginnen. Zonder tegenslagen reden we dinsdagavond omstreeks half zes Stadskanaal binnen.

Misschien nog even het vermelden waard. Begin maart van dit jaar zal er een transport plaatsvinden met een vrachtwagen van transportbedrijf Wind uit Mussel, met daarin 160 matrassen die we van het Refaja ziekenhuis hebben gekregen, en bestemd zijn voor het ziekenhuis in Medias. Ook gaan er nog diverse tafels en stoelen mee die bestemd zijn voor het in dit verslag genoemde nieuw onderkomen van Henk Zijl in Tirnaveni.
Omdat er in de vrachtwagen maar twee plaatsen beschikbaar zijn zal ik deze reis, na meer dan vijfentwintig jaar te zijn geweest, mede uit kostenoverweging, niet mee kunnen maken.
Eigenlijk hoop ik op een wondertje dat de mogelijkheid zich nog zal voordoen om samen met andere belangstellenden een reis met de auto naar Roemenië te ondernemen en samen de kosten voor reis en onderkomen te delen, of te bezien wat de mogelijkheden zijn om te reizen per vliegtuig.
Wellicht kan dan het eerder vermelde gesprek in dit verslag, waarin de wens te kennen wordt gegeven, om Christenen uit Nederland en Roemenië fysiek kennis met elkaar te laten maken, voortgang vinden, om zo van elkaar te leren en samen te werken.
Als het allemaal niet lukt, dan gaan we ons inzetten voor oktober waarin we weer een reis hopen te plannen.

Tot slot willen wij graag iedereen bedanken die, zowel zakelijk als particulier een bijdrage heeft gedaan om ons werk mogelijk te maken.
Zonder onze particuliere sponsoren tekort te kort te willen doen vermelden we met name:

 Wind Transport     Mussel
 Mulder Juwelier    Mussel
  Administratiekantoor Sterenborg  VOF  Mussel
  Gebr. Wever Transport   Valthermond
 Jan Wever B.V. Export pootaardappelen Valthermond
 Bouwbedrijf Bolt,    Stadskanaal
 Transportbedrijf Groenewold,  Stadskanaal 
 Autowascentrum Wasland   Stadskanaal 
 Autobedrijf Greven   stadskanaal
  Harry en Susan Michels   Onstwedde
 Eka kleding     Stadskanaal
 Voorintholt  Groente en Fruit  Stadskanaal
 Folkers Zonwering   Mussel
 Vabo Bestrating    Stadskanaal
 Klaas Beikes Auto’s   Stadskanaal
 Schoenmaker Transport         Sellingen/Vlagtwedde
 Debru  Hoogwerkers   Ter Apelkanaal
 
 

Ook gaat onze dank uit naar de diaconie van de Chr. Gereformeerde kerk en Gereformeerde kerk vrijgemaakt te Stadskanaal, de Baptisten gemeente te Stadskanaal Noord en het Refaja ziekenhuis te Stadskanaal.

Zoals u begrijpt zijn wij helemaal afhankelijk van giften en sponsoren.
Daarom zijn we op zoek naar minimaal 50 sponsoren die ons structureel en gestaag willen ondersteunen met een vaste gift van € 5,00 per maand.
Indien u hier aan wilt meewerken, mag u de gift overmaken op:
Stichting “Stadskanaal-Roemenië” rekeningnummer: NL45SNSB 09 1488 1329
Bij voorbaat onze dank.

Verslag mede namens, Jan Boekholt
Menso Kruize.